Aconcagua 2015 – de reis

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIn deze post het chronologische verhaal van de Aconcagua expeditie met Mountain Network. Ik aparte posts het verslag van een gemaakte acclimatisatietocht (van 30jan t/m 1 feb 2015), van de voorbereiding en handige tips/weetjes. Ik hoop dat je veel plezier beleeft aan het lezen ervan (als je het volhoudt😉 ), maar besef wel dat het niet altijd even positief zal klinken… Lees en huiver!

De route
OLYMPUS DIGITAL CAMERAOnze route was dus de zgn. 360-route, ook wel de Poolse-traverse (i.v.m. traverseren Poolse Gletsjer) genoemd. Dit betekent via de Vacas vallei omhoog, en dan vanuit basiskamp Plaza Argentina verder omhoog. Vanaf kamp 3 (op 5.900m) de toppoging ondernemen, en daar weer terugkeren in kamp 3 om dan via de andere kant naar het andere en grotere basiskamp Plaza de Mulas af te dalen en via de Hocornesvallei weer naar de bewoonde wereld terug te keren. Groot voordeel van deze route is dat je de berg van twee zijden ziet, en de normaalroute (vanuit Plaza de Mulas) omhoog is een (nog) steilere en lelijkere grindbak. Logistiek maakt het weinig verschil. Je bagage die je na basiskamp niet meer nodig hebt/omhoog wilt nemen wordt door de muildieren van Plaza Argentina naar Plaza de Mulas gebracht. Dit gebeurt na moment dat je vanuit kamp 2 naar 3 vertrekt: pas dan is zeker dat je de berg ‘over’ komt. Dus je kunt over al je spullen beschikken tot je definitief naar kamp 1 vertrekt, dit zou bij de normaalroute niet anders zijn.

28 jan 2015 – De heen reis
OLYMPUS DIGITAL CAMERANadat mijn vrouw me afgezet had op Schiphol trof ik Eric bij de incheckbalies. Ik had me thuis al ingecheckt op de vlucht AMS-MAD, en dacht me op Schiphol wel in te checken voor de volgende vlucht MAD-EZE. Nou dat lukte de vriendelijke dame aan de balie echt niet. Eric had zich thuis niet ingecheckt en kreeg spontaan wel instapkaart voor deze beide vluchten uit de incheckpaal. Toch raar. Maar goed vlucht vertrok op tijd en we hadden met 3 uur op Madrid tijd zat om daar alsnog in te checken. In Madrid meldde ik me netjes bij de Air Europe balie, immers waren de tickets door hen uitgegeven en had ik UX-vluchtnummer. Maar aangezien Aerolineas Argentinas de vlucht uitvoerde, moest ik me daar meldden. Dit betekende dat we ‘naar buiten’ moesten om ons aan de incheckbalie te melden. Vreemd genoeg spraken ze geen Engels, maar ik wel (een beetje) Spaans. En daar waren ze zo aardig om Eric en mij, zonder erom te vragen noch het te meldden, bij de nooduitgang te zetten op de volgende vluchten (MAD-EZE en EZE-MDZ). Ideaal. Dat ook geregeld tijd voor een cerveza op Madrid. We hadden ‘m nog niet op of daar kwam Bart in korte broek en T-shirt aanlopen. Hij was via Brussel naar Madrid gevlogen en had zich duidelijk al gekleed op de temperaturen in Argentinië. Tijdens de 13 uur durende vlucht naar Buenos Aires toch nog enkele uren geslapen. De luxe van de nooduitgang betekende dat ik met gesterkte benen kon slapen, en zo dus ook met volle gewicht op m’n heup met gevolg best wel beurse plek. Maar ja, je moet wat over hebben voor deze betere zitplaats. Op Buenos Aires (EZE) hadden we weer een overstaptijd van 3 uur, en omdat we om 4 uur ’s nachts daar aankwamen was de luchthaven daar nog uitgestorven. Onze ruimbagage was doorgelabeld, dus we dachten dat we deze niet van de band hoefden te halen. Maar op Madrid hadden ze Bart gemeld dat dat wel moest. Met voldoende overstaptijd dus maar zekere voor onzekere genomen en ons naar de bagageband begeven. En wat bleek: daar kwamen onze grote tassen al aan. Dus deze maar van de band afgehaald en ze opnieuw ingecheckt voor de laatste vlucht naar Mendoza. Geen idee of en wanneer m’n ruimbagage in Mendoza (MDZ) aangekomen was als ik dat niet gedaan zou hebben… En ook de derde, en laatste vlucht vertrok nagenoeg op tijd. Dus rond 11uur de volgende ochtend waren we op Mendoza. Helaas was de beloofde transfer/taxi er niet. Maar na een belletje met de lokale reisagent kwam deze er binnen enkele minuten (in praktijk 45minuten natuurlijk) aan.

29 jan 2015 – Lekker warm in Mendoza
OLYMPUS DIGITAL CAMERAAangekomen in het NH hotel waren na 10 minuten onze kamers beschikbaar (eentje werd nog net schoongemaakt), en waren Eric en Bart zo aardig mij een kamer alleen te gunnen. Erg relaxt om zo al je zooi uit te kunnen stallen, dus nogmaals bedankt hiervoor mannen! Even opgefrist en op naar onze eerst steak: een lunchmenu op terras nabij Plaza Indepencia bestond uit glaasje wijn (die er wel inhakte), empenadas, lomo en uiteraard flan. Hiervoor nog wel even gepind. De automaat gaf niet meer dan 1.000ARS, en je moest zo’n 6 EUR bankkosten accorderen. Met de kosten achteraf van de ABNAMRO heb ik 110EUR voor deze 1.000Pesos betaald. Later deze reis op straat gewisseld, en daar voor 100EUR cash ‘maar liefst’ 1.400ARS gekregen. Dus 1,5 keer zo veel! Deze niet helemaal legale handel is dus erg lucratief: niemand zit op Pesos te wachten: ‘leve de crisis’…of toch niet: zeven jaar geleden was in ook in Argentinië. Toen was de ARS 3 keer zo veel waard en was alles er omgerekend een stuk goedkoper.
In Mendoza was het ook even wennen aan de verkeerslichten. Voor de voetgangers wordt niets aangegeven, idee is om naar links (of rechts) te kijken. Als je dan ziet dat de kruisende straat rood licht heeft, dan kun je oversteken. Echt wennen, maar al snel weet je niet beter.
Later die middag kwam ook nog expeditiegenoot Nils aan in Mendoza. Met hem die avond zeer droge Ravioli en broodje kip gegeten. Toen wij gingen wandelen, is Nils met ’n parachutesprong gaan acclimatiseren. Ook een mooie manier natuurlijk😉.
Die avond vroeg naar bed, want ik was nog erg vermoeid van de lange nacht. Prima geslapen, maar wel vroeg wakker. Ik zat nog grotendeels in de NL-tijdzone.

30jan-1 feb 2015 – Acclimatisatietrek
Voorafgaand aan de klim van de Aconcagua heb ik samen met Eric en Bart een drie daagse trekking gemaakt in de Cordon del Plata, in deze post vind je hier een uitgebreid verslag van.

2 feb 2015 – Aankomst/treffen hele groep in Mendoza
Die nacht erg slecht geslapen, en de airco deed maar weinig en temperatuur liep op naar boven de 25graden op mijn kamer. Bij navraag de volgende ochtend bleek deze inderdaad gedurende de nacht stuk gegaan te zijn, maar werd in de loop van de ochtend gemaakt. Ook de kamer aan de straatzijde hielp niet mee: geluid van verkeer slaap ik minder bij. Om zes uur ’s ochtends dacht ik zelfs  te gaan halucineren toen mijn bed even heftig en toen 20 sec lang zachtjes trilde. Later die dag hoorde ik dat er sprake was van een lichte aardbeving: ik werd toch niet helemaal gek.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOm 15:00 uur kregen we een briefing van onze drie Aconcagua gidsen van de lokale agent Aymara: Mariano, Diego en Gastón. Deze drie jonge gasten waren erg aardige gasten, waar we het al snel goed mee konden vinden. Na de briefing gingen we naar een lokale winkel voor het huurmateriaal. Stijgijzers en helm had ik al. Maar goed ook. De huur voor een helm (35USD) was hoger dan de aanschafprijs van een simple klimhelm in Nederland, en de stijgijzers waren zo oud dat het eigenlijk schandalig was dat ze er nog (zoveel) geld voor vroegen…50USD voor 20 dagen ofzo. Een Duffel had ik nog wel nodig, ik had nl. tijdens mijn afgelopen slapeloze nacht geprobeerd alles in de 109l drysak van Ortlied te stappen, maar dat paste net niet. Maar deze duffel heb ik gehuurd bij de shop 1,5 blok van het hotel. Deze was nl. groter dan in de shop waar we heen geleid werden, en nog 5USD goedkoper ook. Achteraf niet verkeerd de keuze deze te huren, want de ortlieb zak was niet ongeschonden van de mulas gekomen: een andere expeditiegenoot had echt gaten in deze eerst nog waterdichte zak…maar wat wil je als de mulas langs rotsen op lopen.

3 feb 2015 – Naar Penitentes
OLYMPUS DIGITAL CAMERADie ochtend, na een voor ’t laatst in twee weken, prima ontbijt vertrokken we netjes op tijd vanuit Mendoza naar Penitentes alwaar we in Hotel Ayelen verbleven. Een prima hotel met basis meerpersoonskamers, maar een voortreffelijk restaurant. Geen WiFi, maar dan konden we direct wennen aan de internetloze wereld de komende weken. In de middag hadden we vrij, want omdat we de permits al in NL via Mountain Network voldaan hadden, kon Aymara dat snel regelen zonder onze aanwezigheid: ideaal. Omdat het erg warm en ook winderig ben ik maar binnen gebleven, en een beetje uitgerust op m’n bed.

4 feb 2015 – Naar kamp Pampa de Lenas
OLYMPUS DIGITAL CAMERADeze ochtend een transfer naar het startpunt bij het begin van de Vacas vallei, niet heel verrassen “Punta de Vacas” geheten. Hier een laatste check of inschrijving bij de parkrangers en om 11:00 gingen we van start. Er startte ook een groep Amerikanen/Canadezen die ochtend. Zij volgenden het zelfde schema en we zijn hen nog vaak tegen gekomen op de berg.
Er hoefde deze dag maar 350 hoogtemeters, maar wel en afstand van 15km afgelegd te worden. Het kostte ons 5 uur om in de verzengende hitte bij kamp Pampa de Lenas op 2.800m te komen. De temperatuur was ruim 30graden (in schaduw) en mijn thermometer gaf zelfs 42graden aan, met de zon erop dat wel.
OnderOLYMPUS DIGITAL CAMERAweg werden we enkele malen ingehaald door de muildieren met (o.a. onze) bagage, niet voor het laatst deze eerste (en ook de laatste) wandeldagen. Aangezien deze dieren flink doorlopen, en zelfde pad nemen was het wel opletten en ook goed aan de kant gaan: bij voorkeur een plaats hogerop zoeken was het devies.
In het kamp kregen we eerst cursus tent opzetten. Vooral hoe de tent goed vast te houden en met minimaal drie of beter vier personen op te zetten leek wat overdreven…maar ja in dit kamp waaide het nog nauwelijks. Later op de berg bleek dit onderdeel van de cursus wel nodig. Nadat de tenten stonden bleek na één dag al hoe droog het was: mijn thermarest matje (X-therm) kraakt altijd wel iets, maar in deze droogte veel harder en ook plastic zakjes (die van de bouwmarkt) verschrompelen in deze droge lucht.
Het avondeten was een soepje gevolg door ravioli en een perzik uit blik toe. Prima te eten voor in een kamp!

5 feb 2015 – Naar kamp Casa de Piedra
WOLYMPUS DIGITAL CAMERAeer een warme wandeldag, maar zowaar hebben we een wolkje mogen spotten vandaag. Na een goed ontbijt vertrokken we even na 9:30. Deze ochtend, of waarschijnlijk de afgelopen nacht, heeft Bas besloten de expeditie te verlaten. Hij had de afgelopen maanden te hard gewerkt, en kwam al snel tot de conclusie dat hij fysiek en mentaal niet klaar was voor deze klim. Erg jammer, maar wel moedig besluit. Voor hem werd een muildier geregeld welke hem later die dag onder begeleiding van een Gaucho terug naar het dal zou brengen. De sfeer in de groep was er wel bedrukt door: natuurlijk hoop je met z’n allen de top te gaan halen, maar je kunt niets anders dan zijn besluit respecteren en dan doorgaan. De wandeling was niet heel mooi vandaag, maar vlak voor het bereiken van het kamp konden we even de Aconcagua zien. DOLYMPUS DIGITAL CAMERAus direct foto’s gemaakt. Om 16:00 kwamen we in het kamp aan: 400 hoogtemeters hoger (dat viel dus wel weer mee) en 15 vlakke kilometers verder. Inmiddels was het behoorlijk gaan waaien, dus het opzetten van de tent was een grotere uitdaging dan de dag ervoor. Daarnaast was het kruis van mijn afritsbroek gescheurd bij een grote stap van een steen. Maar gelukkig had ik ‘hotel-naaisetje’ bij me: dus heb ik uit de wind in de schaduw mijn broek kunnen repareren. Na de reis is de broek wel in de vuilnisbak gegaan: dus weer iets voor op het lijstje van de outdoorwinkel🙂.
Het avondeten was, jaja, een barbecue. Steaks en Chorizo’s smaakten prima.

6 feb 2015 – Naar Plaza Argentina
OLYMPUS DIGITAL CAMERAVandaag de tocht naar het basiskamp op 4.200m. Dus deze dag wel een aardige klim van 1.000 hoogtemeter (over lengte van 10km) te overbruggen. De dag begon koud, vooral aan de voeten. We moesten nl. de rivier oversteken. En omdat we allemaal stoer wilden zijn gingen de wandelschoenen uit en staken we met Teva’s of Croqs aan de rivier over. Het water was echt ijskoud, en vooral dat de rivier uit meerdere stromen bestond maakte dit minder aangenaam: erin, eruit, erin, enz. Maar eenmaal aan de overkant vergat je dit snel (zeker toen de zon doorkwam). Al was het wel vervelend dan je voeten weer af te moeten tapen tegen blaren, maar ach. De route ging door prachtige Relinchosvallei omhoog: met regelmatig uitzicht op de Aconcagua. Hier en daar, vooral op de smallere delen, goed opletten als er een kudde muildieren wilde passeren: maar verder nergens lastig ofzo.
IOLYMPUS DIGITAL CAMERAn het basiskamp stonden de thee, koekjes en fruit al voor ons klaar in de eettent: wat een luxe! Het diner, later die dag bestond uit pizza’s. Met veel kaas: dus vanaf dat moment was het cheese-camp i.p.v. basecamp. En het toetje was een trifle van cake, caramel en slagroom. Belachelijk goed en lekker !
De tent hadden we een mooi plekje voor gevonden en deze stevig opgezet en opgesierd met de Mountain Network vlag en het door Nils gevonden hoefijzer. Dit hoefijzer bracht ons het geluk om de top te gaan halen aldus Nils. Dus daar gingen we maar vanuit. Dat Nils het hoefijzer bij afbreken van de tent bijna vergat zal ik het maar niet meer over hebben.
IOLYMPUS DIGITAL CAMERAnmiddels was ook Bas’ maatje Vincent tot dezelfde conclusie gekomen om af te haken, om eigenlijk dezelfde reden. Hij zou twee dagen later, wanneer wij naar kamp 1 en terug lopen, op een muildier naar beneden gaan. Vincent had de satelliettelefoon van Mountain Network overgenomen van Bas. Op drie vooraf afgesproken momenten zouden zij bellen naar Mountain Network, maar ja nu mocht iemand anders dit doen. Hij gaf het ding aan de groep (lees: legde ‘m op tafel voor mij neer). Geen probleem voor mij, behalve dat ik uit bijgeloof liever niet de satelliettelefoon had: hij/zij met dat ding valt af… Maar goed, niet bijgelovig zijn/niet zeuren en aan mij de eer deze taak op met te nemen.

7 feb 2015 – Rustdag in Plaza Argentinas
OLYMPUS DIGITAL CAMERAVandaag een rustdag. Met name nodig om aan de hoogte wennen. De impact van de hoogte viel me tot nu toe mee, zelfs de hoofdpijn beperkte zich tot de ochtend na een nacht niet/nauwelijks drinken. Maar na ’n kop koffie, een halve liter thee en vaak een paracetamolletje was deze hoofdpijn steeds weer verdwenen. Wel was het effect van de hoogte te merken bij inspanning. Vanuit de eettent even nog wat pakken in de tent die 100m iets hogerop stond moest je niet even snel willen doen: nee gewoon heel rustig lopen was het devies. Ook viel het slapen niet mee, vaak wakker, maar met alleen liggen rust je ook uit…schijnt. OLYMPUS DIGITAL CAMERAOp deze rustdag niet zoveel gedaan. Beetje rond gelopen en uit de wind boekje lezen: in de wind was het te fris, maar in de tent was het ruim boven de 30 graden omdat de zon wel vol scheen. In de middag onze tent, die toch mooi beschut stond tussen de stenen, nog maar n keer verzwaard met wat stenen. Want het waaide best wel en andere tent van expeditiegenoten vloog bijna weg. Later die middag moesten we naar de medische check. Hierbij wordt je saturatie (hoeveelheid gebonden zuurstof in slagaderlijk bloed), bloekdruk en hartslag gemeten. En ook naar longen en hart geluisterd. En als dan alles goed is, geeft de dokter je groen licht voor de verdere klim. Gelukkig had iedereen goede waardes. Met n saturatie van 89% was Evelijn de winnaar, met 79% zat ik in de achterhoede. Maar aangezien ik me wel eens een stuk minder t.g.v. de hoogte gevoeld had, maakte ik me geen zorgen. Na deze check mochten we ‘sjoppen’ in de voorraadtent en zakjes eten samenstellen voor het ontbijt en middagsnack de komende dagen in de hoogtekampen. OLYMPUS DIGITAL CAMERAThee, Koffie, 4 rollen koekjes, Muesli, Havermout en Melkpoeder leek me voldoende. Alleen had ik achtergezien beter ook wat soep (cup-a-soup) mee kunnen nemen…maar gelukkig kon ik deze in hoogtekampen via de gidsen bemachtigen (in ruil voor pakje koekjes dat ik over had😉 ). De volgende dag een bevoorradings en acclimatisatietocht naar Kamp 1, dus nog even stijgijzers, wat kleding, het zojuist ‘gesjopte eten’ plus 4 zakken avondeten, thermosflessen en zware goretex broek ingepakt: dit kon wel alvast naar kamp 1 want was in het basiskamp nog niet nodig. En toen op tijd naar bed…in de hoop op een goede nacht slaap.

8 feb 2015 – Acclimatisatietocht naar kamp 1
OLYMPUS DIGITAL CAMERAWat een vreselijke nacht. Van 21 tot 23 h nog wel geslapen en toen met buikklachten wakker geworden, en niet/nauwelijks meer geslapen. Maar in de ochtend ging het wel weer, behalve stekende hoofdpijn waar ik ook maar ibu-tje voor genomen heb. Gelukkig ging ontbijt ging er goed in en voelde me wel weer OK. Om 9:30 zijn we vertrokken naar kamp 1 (Campo Polacos I) op 4.900m hoogte. Omdat we dezelfde dag weer terugkeerden in het basiskamp konden we gewoon op de ‘lichte’ bergschoenen naar boven. We zagen een andere groep voor dezelfde acclimatisatietocht wel op expeditieschoenen vertrekken. Onze gidsen gaven aan dat ze dat normaal ook aanraden om deze tocht op expeditieschoenen ‘in te lopen/ te testen’, maar omdat wij ze allemaal al ingelopen hadden hoefde dat niet. Niemand zei dat ie ze nog niet echt ingelopen had, al waren er wel paar (incl. mezelf) die dat nauwelijks gedaan hadden. Maar ja, wat kun je inlopen aan die grote, zware, stugge schoenen… en deze tocht op lichte bergschoenen doen is wel beter, alleen met gehuurde schoenen kan een test wel eens handig zijn. Maar goed, we gingen omhoog, eerste half uur nog in T-shirt maar al snel moest fleece wel aan. En ook de helm moest op, op een steenslag gevaarlijke passage. OLYMPUS DIGITAL CAMERAAl vond ik dit wat overdreven: hoogstens kwam er een steen aanrollen die je tegen je benen aan zou kunnen komen. Maar veiligheid voor alles, en helm op of in de tas maakt ook niet uit. Na de steenslagpassage, na zo’n 2 uur klimmen, ging ik de vermoeidheid van slechte nacht(en) i.c.m. buikklachten bij mij z’n tol eisen. Het daarop volgende uur heb ik iedere bocht gehoopt op pauze. En toen die pauze eindelijk kwam had ik ‘m heel hard nodig. Na de pauze leek het even te gaan, totdat het me echt teveel werd en ik ook duizelig en misselijk werd. Aangezien we toen op aardig steil en lastig terrein waren was dat niet zo’n goede timing. Gelukkig namen de gidsen mijn bagage bijna geheel over en ben ik heel rustig achter een van de gids aan naar boven gelopen. Het was nog half uur omhoog, dus was te doen: en 10 minuten na de rest was ik ook in kamp 1 aangekomen. Daar zijn we bijna uur gebleven, dus kon ik mooi uitrusten (wennen aan de hoogte was voor mij even onderschikt nu).
OLYMPUS DIGITAL CAMERADe rugtas woog, net als laatste stuk omhoog, omlaag nagenoeg niets. Want eten, stijgijzers en nog wat meer werd in grote zakken gedaan, en onder enkele stenen verborgen. Dat het er over 2 dagen nog maar mag liggen (vast wel, want er was nog nooit iets mis mee gegaan). De afdaling ging redelijk en om 16:30 waren we terug in het basiskamp. Mijn darmklachten bleken niet voor niets: de daarop volgende uren ben ik om het kwartier naar het toilet gegaan met diarree klachten. Niet heel prettig, maar nog altijd beter in basiskamp dan hogerop de berg bedacht ik me. En morgen weer een rustdag, komt mij wel goed uit (al had ik eerder nog gezegd deze rustdag zelf niet in schema op zou nemen…).  O.R.S. heb ik iedere klim/trekking mee: maar nu ook eens nodig. Wat een goor spul is dat, maar ja als het helpt… Cola schijnt ook goed te helpen, maar dat had ik dan weer niet voorhanden op de berg😉.

9 feb 2015 – Rustdag2 in Plaza Argentinas
Vandaag een voor mij niet ongustige rustdag. Echte diarree is over, maar buikkrampen houden nog wel enigszins aan. Plan vooraf was om vandaag preventief met Diamox te starten (in dosering 125mg in ochtend en eind vd middag), maar aangezien Diamox vocht afdrijft en dat i.c.m. diarree me niet zo verstandig lijkt doe ik dat maar niet. Daarbij is het zo dat Diamox ook als medicijn bij optredende hoogteziekte kan dienen (al moet je dan toch afdalen), maar als je het preventief slikt gaat dat dus niet meer op. Dit laatste gaf de arts in het hoogtekamp me mee vandaag. Ik ben daar nog even geweest met al mijn maag/darm klachten. Maar uit zijn onderzoek bleek niets en saturatie inmiddels op 83, dus acclimatisatie gaat ook goed. Om 17h lokale tijd had ik de eer met Mountain Network te bellen om verslag te laten doen aan het thuisfront. Hierbij het verslag van Mountain Network (best goed aangezien ontvangst erg slecht was😉 ):

Van: mountain-network
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
 Datum: maandag 9 februari 2015 21:55 +0100
 Onderwerp: Update Aconcagua Expeditie
 Beste vrienden/familie van de deelnemers,
 Wij hebben net Jeroen (1 van de deelnemers) gesproken via de satelliettelefoon.  De deelnemers zijn nu in het basiskamp, Plaza Argentina op  4100 meter . Vandaag hebben ze een acclimatisatie dag gehad (wennen aan de hoogte). Morgen gaan ze op weg naar het volgende kamp.
2 deelnemers (Bas en Vincent) hebben de expeditie verlaten. Beide hebben een zeer drukke werkperiode achter de rug en voelde zich niet sterk/fit genoeg om de expeditie voort te zetten.
  Met de overige 9 deelnemers gaat het goed. Iedereen voelt zich op dit moment fit. Het effect van de hoogte is voor sommige voelbaar. Er is een goede sfeer in het team. Het team wordt begeleid door leuke en gezellige gidsen.
  Het weer is tot nu toe goed geweest, vooral warm en af en toe flinke wind met een beetje sneeuw. De weersvoorspelling voor de komende dagen is redelijk. En op dit moment wordt het programma volgens schema uitgevoerd.
  Het eerst volgende contact is aankomende vrijdag rond hetzelfde tijdstip.

Verder deze dag weinig gedaan, behalve dan weer veel drinken natuurlijk, al was dit een ‘mindere’dag met maar 5 liter😉. Ook nog even de expeditieschoenen aangehad, en tot mijn grote vreugde geconcludeerd dat deze nog altijd prima zaten en ook de niet zo gevoelig zijn voor de (eventuele) blaren op mijn kleine tenen; waar ik met lichtere bergschoenen wel last had. Een SMS-je op de satteliettelefoon van het thuisfront maakte mijn dag helemaal goed, dus met goede hoop op weer een betere volgende dag lekker op tijd gaan slapen.

10feb 2015 – Naar Kamp 1 (Polacos I)
OLYMPUS DIGITAL CAMERAVandaag verlaten we de luxe van het basiskamp, op naar de hoogtekampen, eten van kant en klare maaltijden in de tent en niet meer lekker met z’n allen thee drinken in de gezamenlijke eettent. Niet heel goed, maar ook niet slecht geslapen de afgelopen nacht. Wel enorme hoofdpijn in de ochtend, dus maar paracetamolletje genomen, en nog maar een O.R.S….baat t niet dan… We vertrokken pas om 10:30, dus alle tijd de spullen uit te zoeken en sorteren en hetgeen in de hoogtekampen niet nodig is in de duffel stoppen. Deze spullen worden, wanneer wij doorstoten naar kamp 3, via het dal naar het het basiskamp aan de andere kant van de berg getransporteerd. Prima geregelde logistiek! Nog even de tent die maar liefst vier nachten op 1 plek stond afbreken, en toen op naar kamp 1. De klim omhoog naar kamp 1 ging me een stuk beter af dan 2 dagen geleden, maar ik voelde me ook stukje beter. Om 15:00uur kwamen we daar aan, en mochten we op mooie plekjes de tent opzetten en de gecashte spullen in ontvangst nemen. En snel de tent in, want ’t begon zowaar te sneeuwen.
OLYMPUS DIGITAL CAMERAThee gezet en lekkere koekjes erbij, en nog even SMS naar thuisfront gestuurd dat alles OK was (toch maar ‘stiekum’ gebruik maken van voorrecht van de sattelliet telefoon). Verder leek het erop dat de rest van groep het goed af ging, behalve Peter die niet al te best sliep. Hij (en wij allemaal) hoopte erop dat dit hem niet zou gaan breken, maar gelukkig (voor ons) was het slaapgebrek aan zijn humeur nimmer te merken. Die middag lekker uitgerust en ook nog instructie over Margarita gekregen. Margarita is de naam van de toilettent, of te wel een ’n binnentent zonder onderzeil. OLYMPUS DIGITAL CAMERADaar ga je gehurkt in zitten en poep je op een vel krantenpapier. Als je klaar bent vouw je krant met drol met wc papier op en stop je die in plastic vuilniszak. De poepporter draagt deze zak naar beneden. Er mag immers geen vaste ontlasting op de berg (in nationaal park ook) achterblijven. ’n expeditieteamgenoot was me al voor met de vraag wat te doen bij diarree: krantje extra eronder!
Die avond kregen we linzen te eten (“Lentejonas”). Niet echt lekker, maar wel voedzaam volgens de verpakking.  Maar toen we half uurtje later even buiten stonden te praten begon mijn maag al te protesteren en al snel zat ik in Margarita….met een extra krant eronder😦 .

11feb 2015 – Acclimatiesatie en bevoorradingstocht naar Kamp 2 (Guanacos II)
OLYMPUS DIGITAL CAMERAWat een slechte nacht. Mijn maag en darmen volledig van streek. Midden in de nacht er nog uit om door 5cm sneeuw Margarita te bezoeken en de scheten die ik produceerde waren duidelijk van het kaliber ‘zachte die stinken’. Nu had ik de afgelopen nachten tentgenoot Nils al niet opgevrolijkt met mijn uitlaatgassen t.g.v. darmklachten, maar deze nacht was een ware chemische oorlogsvoering van de hoogste categorie mijnerzijds; arme Nils! Dus ondanks een graadje of 10 vorst die nacht, sliepen wij met de tent aan beiden zijden open. Nils had eerst al zijn  hoofd 5 minuten buiten een beperkt opengeritste tent gestoken, maar toen hij zijn neus weer binnentents stak direct alles opengeritst…en terecht. Ik voelde me er super lullig onder, maar kon er niets aan doen.
OLYMPUS DIGITAL CAMERADe volgende ochtend bleken meer mensen wat last van de linzen te hebben, maar niet zo erg als ik. Behalve Bart, die de hele nacht niet geslapen had. Zelf voelde ik me slap, en heb er voor gekozen deze dag niet meer te gaan naar kamp 2. Gelukkig wilden de gidsen mijn etensvoorraad voor de volgende hoogtekampen meenemen. En de, steeds meest fit zijnde, Eric en Nils namen respectievelijk mijn stijgijzers en helm en wat kleding mee naar kamp 2. Dus ondanks dat ik achterbleef werden ook mijn spullen gecashed in kamp 2, opdat ik niet de volgende dag een nog zwaardere rugzak zou hebben.
In het kamp de rest nagekeken en thermoskan thee gemaakt en beetje uitgerust in de tent, en uiteraard weer O.R.S. drinken. Enkele uren later voelde ik me al wel iets beter en ben toen 100 hoogtemeters omhoog gelopen (in uur tijd, dus snel ging ’t niet). En weer afgedaald. En toen kwam ook Bart al naar beneden. Hij voelde zich niet goed en was op 5.200m omgedraaid.
OLYMPUS DIGITAL CAMERALater die middag kwam ook de rest terug met de meest prachtige verhalen over het laatste stuk van de tocht naar kamp 2 en hoe mooi dat kamp zelf ook was. Ik hoopte maar één ding: “morgen fit genoeg om kamp 2 te bereiken”. Ik kijk dag voor dag, al voorzie ik nu al dat rustdag kamp 2 voor mij echt weer nodig gaat zijn.
En ook maar even SMS bericht naar thuisfront gestuurd om te laten weten dat het allemaal niet zo soepel ging als gehoopt. Hier kreeg ik snel opbeurdend antwoord op, dus dat maakte me weer iets vrolijker.
Eind van de middag begon het weer te sneeuwen, en mochten we dus door de sneeuw onze opgewarmde ‘pollo con arroz’ bij de gidsen afhalen. Dit ging er wonderwel goed in, maar nog wel last van de maag, en van de gids 1 loperamide gekregen.

12feb 2015 – Naar Kamp 2 (Guanacos II, 5.500m)
OLYMPUS DIGITAL CAMERADe afgelopen nacht echt prima geslapen. Zo’n 10 uur slaap gepakt: beste nacht zo ver! Dat stemde me vrolijk. Om 8 uur lekker ontbijtje gemaakt. Ontbijt als iedere dag in de hoogtekampen: cornflakes met havermout, melkpoeder en heet water: voedt echt prima en ok weg te krijgen.  En ook kopje koffie, ja eigenlijk slecht bij diarree enz, maar ja anders krijg ik nog meer hoofdpijn. En alvast halve liter thee, om zo veel mogelijk te drinken. Meestal ook met een paracetamolletje om de ergste hoofdpijn na een nacht niet drinken te onderdrukken. Paracetamolletje hielp dan prima tegen hoofdpijn, dus dan is het geen hoogteziekte is de regel…geloof ik😉
OLYMPUS DIGITAL CAMERAHelaas had Bart weer een slechte nacht en kon niets eten, er zat voor hem niets anders op dan de expeditie te staken en terug te keren naar het basiskamp. Een moeilijke maar noodzakelijke keuze. Achteraf bleek hij een voedselvergiftiging opgelopen te hebben. In de week erna heeft hij goed uit kunnen rusten, maar nog altijd nauwelijks kunnen eten. Balen voor hem, maar toen we ‘m een week later weer spraken was hij vastbesloten weer terug te keren naar de Andes en wie weet de Aconcagua weer te bestijgen. Bart, DOEN! Je kunt het fysiek zeker aan, gewoon zeggen “¡No me gusta los lentejones!”
Om 10uur, na afscheid van Bart genomen te hebben, vertrokken we naar kamp 2. Daarvoor voor de laatste keer de tenten zelf afgebroken: we hadden collectief besloten vanaf kamp 2 gebuik te maken van de betaalde service om de dragers onze tenten op de laten zetten en af te breken. Met harde wind tent opzetten is niet ideaal, maar zelf niet te hoeven afbreken in de ochtend is ook erg fijn ervaarden we.
OLYMPUS DIGITAL CAMERADe tocht ging vandaag het eerste stuk steil omhoog, maar daarna een stuk vlakker en inderdaad met prachtig uitzicht. Ik liep achteraan de groep, met gids Mariano en ook Evelijn en Tjark. We gingen niet snel,  maar spaarden onze krachten die we later in de expeditie nog nodig zullen hebben…hoewel ik kon ook niet echt veel sneller. Het laatste stuk ging ik nog langzamer, maar dat had een mooiere reden: de uitzichten op een aantal met prachtige gletscher bedekte 5.000’ers (oa de Cuerna en Zubrigen). Ik bedacht hoe mooi het zou zijn aan touw met pickel en stukjes met ijsbijlen deze pieken te beklimmen, maar ja ik moest zo nodig deze grindbak van bijna 7km hoog op.
Na 4 uur lopen was ik ook in kamp 4 (uurtje na de eerste) en direct een SMS naar huis gestuurd dat ik het gered had. Direct kreeg ik lief antwoord dat mijn vrouw echt hele dag met knoop in maag had gelopen of ik kamp 2 wel zou halen en  dat ze nu heel opgelucht was. Na thee en soep voelde ik me al weer wat aangesterkt, al wisten mijn darmen nog altijd aardig veel gas te produceren (ook die nacht, sorry Nils). Ook besloten vandaag met diamox te starten, dus in de middag een halve tablet. En daarna nog maar meer gedronken.
OLYMPUS DIGITAL CAMERAInmiddels werd duidelijk dat we morgen een rustdag kregen, omdat het er naar uitzag dat zondag (de 15e) de beste dag zou worden. Dat bleek achteraf een goede gok, maar vooral op dat moment was ik hier blij om, want die extra rustdag morgen zag ik wel naar uit. Ik had ook al rondgevraagd of iemand met mij een drager wilde huren om ieder wat kilos naar kamp 3 te laten vervoeren. Meer om meningen te peilen, maar niemand bleek dit nodig te vinden. Dus toen dacht ik dat ik dit dan ook maar niet ging doen…toch wel prijzig en ik had nauwelijks 10kg te vervoeren (10kg was minimum). Het avondeten bestond uit kalf met aardappel en groenten. Prima voer om je maag en darmen rondjes te laten draaien: pijnlijk zelfs..net als die verrekte hoofdpijn. Maar omdat diarree wel over leek met ‘slechts’1 paracetamol gaan slapen.

13 feb 2015 – rustdag in Kamp 2
OLYMPUS DIGITAL CAMERABest wel goed geslapen, maar toch zo slap als een vaatdoek deze ochtend. Ook na het ontbijt nog. Dus blij dat het een rustdag is. Na ontbijt besloten voor morgen een drager in te huren, kostte wel bijna 300USD maar ik achtte de kans de top hiermee te halen vele malen groter…en daarbij wilde ik nu echt die top gaan halen, al was het maar om niet nog eens in deze grindbak terug te hoeven keren. Gedurende de dag vooral uitgerust, en veel gedronken en gegeten. Drinken was wel lastig, want inmiddels kon ik de Tang (smaakjespoeder) niet meer zien. Eetlust gelukkig geen probleem, zeer verwonderlijk gezien de buikklachten en hoogte. Maar goed om aan te sterken. De loperamide van 2 dagen geleden deed nog altijd zijn werk: geen diarre, sterker nog ook geen andere vaste ontlasting dus boel was goed afgestopt.
Verder die dag een lijstje gemaakt van wat ik af ging geven aan de drager, met de paklijst met gewichten erop erbij kwam toch nog tot 9kg. Aangezien Peter (en z’n broer Fred) iedere keer met een accu voor zonne-energie liepen te zeulen die o.a. ook door mij werd gebruikt (voor opladen mobiele en satelliet telefoon) heb ik hem aangeboden deze bij mijn drager-bagage te stoppen: die kg betaalde ik toch al. Hier maakte hij uiteraard gebruik van, of eigenlijk z’n broer Fred die de eer had deze accu steeds mee te dragen in zijn toch al best zware rugtas. Respect voor deze mannen hoeveel die mee konden tillen, en natuurlijk ben ik daarbij dankbaar voor de prachtige foto’s en filmpjes achteraf. Inderdaad het extra gewicht t.o.v. mijn spullen was film en video apparatuur. Maar ja Peter is dan ook professioneel fotograaf😉

Eind van de middag was er weer contact met Mountain Network. Hierbij weer het mailverslag naar de thuisblijvers:
Van: mountain-network.nlOLYMPUS DIGITAL CAMERA
 Datum: vrijdag 13 februari 2015 21:41 +0100
 Onderwerp: Update Aconcagua Expeditie
 Beste vrienden/familie van de deelnemers,
 Wij hebben net weer contact gehad met een van de deelnemers. Het team bestaat nu uit 8 personen en ze bevinden zich momenteel in kamp 2 op 5500 meter hoogte.
 Een deelnemer (Bart) is gisteren afgehaakt vanuit kamp 1 en afgedaald naar het basiskamp. Hij had twee nachten niet geslapen en had ook geen eetlust. In Plaza Argentina (basiskamp) heeft hij een arts bezocht en is hij vervolgens met een helikopter terug gegaan naar het startpunt van de expeditie. Vandaag hebben we bericht gehad dat hij het goed maakt en dat er niets ernstigs aan de hand is. Er was waarschijnlijk geen sprake van hoogteziekte.
 Van de 8 deelnemers die nu overgebleven zijn voelen 7 deelnemers zich zeer fit. Eén deelnemer (Jeroen) heeft wat last van zijn darmen maar gaat wel een toppoging ondernemen.
 Het weer was vandaag en gisteren schitterend (wel winderig). Twee dagen geleden is er 5 tot 10 cm verse sneeuw gevallen. Het weer voor de komende twee dagen ziet er stabiel uit. De topdag is a.s. zondag op 15 februari en dat is waarschijnlijk de laatste mooie dag van de komende week. Het programma wordt dus volgens schema uitgevoerd; morgen naar kamp 3 op ca. 5900 meter hoogte, zondag naar de top (6962 m) en maandag afdaling naar het basiskamp op 4250 meter hoogte.
 Bericht van alle deelnemers aan het thuisfront: ”We gaan ervoor! Veel groeten van ons aan iedereen”.
 Volgende contact met het team is in principe a.s. zondagavond. Dit zal wel afhangen van hoe de beklimming loopt en hoe laat het team terug is in het kamp. Het kan zijn dat pas maandag in de loop van de ochtend een update door ons gegeven wordt.
 We houden jullie op de hoogte!

14 feb 2015 – Naar Kamp 3 (Coléra, 5.970m)
OLYMPUS DIGITAL CAMERAVandaag waaide het stevig, dus was niet de beste dag voor de top geweest. Dus keuze om gewoon vooraf bepaald schema aan te houden leek goed. We liepen in 3 uurtjes naar kamp 3. Met dank aan een lichte rugzak ging met de klim me goed af, al merkte dat het steeds zwaarder werd en ik toch afgepeigerd in kamp 3 aankwam. De uitgekozen tent leek van buiten recht te staan, maar toen Nils en ik er eenmaal in lagen bleek dit verre van waar. Van de overige expeditieleden begrepen we dat het in hun tent niet veel beter was. Noodgedwongen lagen we anderom dan normaal in de tent. Ik geheel links en Nils schuin. Van de gidsen kregen we nog een laatste briefing voor de top-dag van morgen en werd nogmaals benadrukt ook na de klim nog te eten, want anders kom je de dag na de top niet meer voorruit (lees: naar beneden). Nog altijd was mijn stoelgang niet op orde, of concreter: de loperamide had een verstopping veroorzaakt. Deze verstopping zorgde inmiddels voor enige buikkrampen.
(red: een wat korter verslag van deze dag, maar in mijn schriftje van deze dag stond niet meer dan “vertrek 10h, aank 13h, Moe, op, ik zit er door.” Dat geeft wel aan dat het toch best zwaar was.)

15 feb 2015 – de TOPdag (Cerro Aconcagua 6.962m)
OLYMPUS DIGITAL CAMERADie nacht werd ik semi-halucinerend (ofzo) om 22h wakker. Hartslag 120 en angstig gevoel. Ik geloofde er niet meer in en wilde naar beneden. Maar na 2 wakkere uurtjes toch weer in slaap gevallen en drie uurtje later, toen we gewekt werden, ging het wel weer. Ik dacht nog even aan de bange uurtjes afgelopen nacht, maar al snel focus op ontbijt, spullen aantrekken/inpakken en gaan. Nu gaan die handelingen op een hoogte van bijna 6.000m iets minder snel, maar even voor half zes was ik precies op tijd klaar voor vertrek. Pas toen besefte ik me dat het windstil was, en ook met -15graden eigenlijk best aangenaam. Met de vele lagen kleding, die op een eerdere klim op de Elbrus nog zo nodig waren, zorgen ervoor dat ik het zowaar warm had. En ook de bivakmuts en skibril waren wat overdreven. De speciaal aangeschafte expeditiewanten waren ook een overkill, maar koude handen had ik zeker niet!
Het eerste uur in het donker waren niet fijn. Ik voelde me niet zo best en dacht aan serieus aan opgeven. Na een uur hielden we een eerste pauze, daar vroeg ik aan Tjark: “hoe gaat ie?” . Zijn antwoord “niet zo best, heb het zwaar” zou demotiverend kunnen werken. Maar vreemd genoeg dacht ik “ahh, het ligt niet aan mij, iedereen heeft ’t zwaar”. Deze gedachte weerhield me ervan naar de gids te lopen en te zeggen: “ik keer om”. Achteraf zo blij dat het zo gegaan is. En Tjark, nog dank voor je negatieve antwoord op mijn vraag😉. Want als ik hier omgekeerd was, zoals ik in gedachten had bij de eerste pauze te doen, dan had ik daar nu nog spijt van gehad.
Het volgende deel ging beter, het werd licht en voelde me beter. Ik werd zelfs emotioneel van gedachte en gevoel dat ik top ging halen die dag. “Hallo Jeroen, je bent er nog lang niet”. Daarbij werd ik ook niet vrolijk van de aanhoudende buikkrampen, maar pijn was prima te dragen. Na een pauze bij de ingestorte refugio Indepencia (op bijna 6.400m hoogte) ging het steiler omhoog. Even liepen we sneller dan de gebruikelijke 100 hoogtemeters per uur, maar dat was echt niet vol te houden. Blijft raar hoe je in de Alpen makkelijk 400 hoogtemeters in het uur kunt halen, maar je je op deze hoogtes echt pasje voor pasje moet voortbewegen. En met ieder uur een korte, of soms wat langere, pauze klommen we gestaag omhoog. Iedere pauze dronk en at ik wat. De powergel snoepjes bevielen me goed, en ook de fruitgelletjes van de decathlon zijn aan te raden. Een gekregen powergelletje van een lokaal zelf vond ik ronduit goor, en moest ik bijna van overgeven. Van horen zeggen begreep ik niet de enige te zijn, en dat Nils zelfs er ook echt van over z’n nek gegaan was.
OLYMPUS DIGITAL CAMERANa een traverse met uitzicht op hoogtekamp van de normaalroute stonden we onderaan de Canaleta. Min of meer het laatste sleutelpunt: hiervandaan ga je door naar de top of keer je om. Ik meen me te herinneren dat de gidsen een laatste check gedaan hebben hoe iedereen zich voelde..maar ik denk dat iedereen hetzelfde als ik geantwoord heeft “goed” en daarbij dacht “ja, ik ga nu echt niet meer opgeven”. De Canaleta was alles behalve leuk. Stijl, veel rollende stenen losgetrapt door andere klimmers, en dus druk. Maar ja: er waren meer groepen die deze prachtige dag uitgekozen hadden. Volgens mij zijn we ook 2,5 uur bezig geweest met dit laatste stuk. Het ging me wel aardig af, al vond ik het erg irritant dat ik niet eigen tempo kon bepalen door de drukte. Af en toe lukte het toch om een pauzerende groep in te halen. En laatste stuk liep ik achter Eric. Eric, nog altijd onverstoorbaar fit, liep in rustige tred omhoog. Ik volgde hem, zonder door te hebben dat we de rest van de groep al aardig achter ons gelaten hadden.
Nog even een minder fijn moment, toen we een drie dagen daarvoor overleden klimmer in een geimproviseerde body-bag door drie dragers naar beneden gedragen zagen worden. We hoorden achteraf dat deze Poolse klimmer op de top een hartaanval gekregen had, en dat bergen van het lichaam t.g.v. minder weersomstandigheden pas vandaag plaats kon vinden. Dus de mensen die de afgelopen twee dagen de top gehaald hadden, zagen daar ook een lijk liggen. En van een meisje die die zaterdag de top gehaald had, ik sprak haar op de terugweg in het vliegtuig, hoorde ik dat dat inderdaad erg wrang en eng geweest.
Om 15:00 uur wist Eric als eerste van onze groep de top te halen. Nog binnen minuut gevolgd door Nils en mezelf. Na een kort emotioneel momentje direct foto’s gaan schieten van het topkruis en ook enorme topplateau van deze berg. Binnen 10 minuten was de rest van de groep ook ‘binnen’ gedruppeld en konden we ook een mooie groepsfoto maken. Met de Mountain Network topvlag, die we aan het topkruis gespietst hebben  (scheelde weer gewicht naar beneden😉 ). Ook het hoefijzer werd door Nils achtergelaten op de top. Al konden we ook nog wel wat geluk gebuiken om weer heel beneden te komen natuurlijk. Uiteindelijk zijn we tot 16:00h op de top gebleven, maar dat kon ook prima. Het was windstil (uitzonderlijk!) en rond ’t vriespunt, en dat op die hoogte (6.962m en 434mBar die dag). Van Tjark mocht ik even met zijn satelliettelefoon naar huis bellen, echt super…maar ik kreeg “dit is de voicemail  van…” Grr. zit ze gewoon Studio Sport te kijken met de telefoon stil ofzo😉
OLYMPUS DIGITAL CAMERAHet eerste stuk van de afdaling ging op stijgijzers, die nodig waren voor enkele gladde besneeuwde rotsen. Geen overbodige luxe dus. Maar snel mochten de ijzers al weer uit. Al bleef het opletten: de losse rotsen zorgde ervoor dat je maar zo onderuit gleed in het steile terrein. En ook de losgetrapte rotsen wilde je liever niet tegen je aan krijgen.
Lager, bij Indepencia, bereikten mijn buikkrampen een hoogtepunt. Het was al niet fijn om 10 uur lang met buikkrampen omhoog te lopen, maar toen werd het echt vervelend. Maar gelukkig lukte ‘het’ toen, achter een mooi rots op 6.400m. Jaja, twee hoogterecords op 1 dag! en een erg opgelucht gevoel. Uiteindelijk duurde de afdaling 4 uur en waren we om 20:00 uur weer in kamp 3. Helemaal op en gesloopt, maar nog net genoeg energie om met MN te bellen. Dat wil zeggen om hun voicemail in te spreken, hierbij het verslag hiervan:
Van: mountain-network.nlOLYMPUS DIGITAL CAMERA
Datum: maandag 16 februari 2015 09:35 +0100
Onderwerp: Update Aconcagua Expeditie 
 Goedemorgen,
 We hebben goed nieuws: alle 8 (overgebleven) deelnemers hebben gisterenmiddag de Aconcagua beklommen!
 De weersomstandigheden waren uitstekend; de klim begon ’s ochtends vroeg bij -15C en bij aankomst op de top was de temperatuur rond het vriespunt met nauwelijks wind (wat uitzonderlijk is op de Aconcagua).
 De deelnemers maken het uitstekend en vertrekken vandaag van Camp 3 naar Plaza de Mulas (basiskamp). Morgen in de loop van de dag komt het team aan in Puenta del Inca (startplaats van de expeditie) en is er weer GSM bereik.
 Dit was de laatste update vanuit onze kant.

Die avond kregen we soep als eten. Met de gedachten aan de briefing waarin gezegd was dat we goed moesten eten en omdat ik nog bezig was de zooi te ordenen gaf ik aan dat ik geen soep hoefde en wel wachtte voor het hoofdgerecht. Maar de soep bleek het hoofdgerecht. Dus toen toch maar genomen. Ik had trek genoeg. Ik blijf maar wachten tot de hoogte ooit ervoor zorgt dat ik niet meer wil/kan eten, maar toch denk en hoop ik dat het voor mij deze regel op hoogte niet geldt ofzo.

16 feb 2015 – afdaling naar basiskamp Plaza de Mulas (4.200m)
POLYMPUS DIGITAL CAMERArima geslapen, wel met knallede hoofdpijn wakker geworden. Deze ochtend zowaar wat moeite op de pap weg te krijgen. Maar wel netjes opgegeten hoor. En daarna in 4 uur 1.700m naar beneden. De afdaling ging me goed af: gewoon naar beneden skiën door het gruis, niet te kort achter je voorganger i.v.m. stof en dan ben je zo beneden. Maar moest er niet aan denken deze route omhoog gelopen te zijn. Echt veel minder mooi en leuk dan de andere kant van de berg waar wij omhoog kwamen.
OLYMPUS DIGITAL CAMERAToen we in basiskamp aankwamen werden we direct getrakteerd op cola en broodjes hamburger, heerlijk! Plaza de Mulas zelf was een enorm kamp met allerlei facilitetien. Douches, internet, ’n museum en een relax hoek met hangmatten en zitkussens. Het duurde nog even voor onze tenten er waren, maar opeens waren ze er toch al. En ook onze duffelbagage was er ook al, voor sommigen van ons verstopt in ’n ton. Ik heb tent opgezet om daarin te slapen, anderen sliepen in de eettent. Alles best: het was de laatste nacht op de berg.

17 feb 2015 – afdaling naar Penitentes
OLYMPUS DIGITAL CAMERAVandaag een lange afdaling naar Penitentes door de Hocornes vallei. Erg mooie maar wel lange dag. Maar aan het eind van de middag kwamen we moe maar voldaan in Penitentes aan en smaakten ons de biertjes en uiteraard de steak weer erg goed. Bart was al die dagen in Penitentes gebleven, en voegde zich ter plaatse ook weer bij de groep.

 

18-21 feb 2015 – naar Mendoza, Buenos Aires en naar huis
OLYMPUS DIGITAL CAMERATerug naar Mendoza om daar weer in de luxe van het NH hotel te verblijven. De reisorganisatie had al een optie op de kamers voor de extra twee nachten genomen omdat het t.g.v. vakantie veel al volgeboekt was in Mendoza. En ondanks dat er vast wel een goedkopere kamer te vinden was, vonden we het allemaal prima om in het NH hotel te blijven en te genieten van de luxe en goede ontbijt aldaar. Op 19 februari hebben we een wijntour gemaakt, dit was erg leuk en gezellig. Als goldt toch wel hoe langer de tour duurde “waar de wijn is in de man, is de wijsheid in de kan (of zoiets).” 20 feb was m.n. een souvernir-koop-dag. OLYMPUS DIGITAL CAMERAEn op 21 feb vloog ik samen met Paul terug naar Nederland. Oorspronkelijk zouden we ’s avonds vliegen en overstappen op Ezeiza in Buenos Aires. Maar omdat de vlucht van Mendoza naar Ezeiza gecanceld werd (al enkele maanden voor vertrek hoor), hadden we ervoor gekozen in de ochtend al naar het nationale vliegveld nabij het centrum van Buenos Aires te vliegen enin Buenos Aires een fietstocht met Nederlandstalige gids te maken. Dit was erg leuk, en voor mij een mooi weerzien met de stad. Erg leuk om zeven jaar later La Recoleta, La Boca, Puerto Madero, Plaza de May enz. weer te zien. De vluchten gingen verder prima op tijd (ongelofelijk maar waar met Aerolineas Argentinas) en zo waren we zondagavond weer op Schiphol waar de welkomscommittee’s al klaar stonden.

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s