Aconcagua 2015 – acclimatisatietrekking in Cordon del Plata

OLYMPUS DIGITAL CAMERAVoorafgaand aan de beklimming van de Aconcagua (zie andere post voor verslag) heb ik samen met Eric en Bart en gids Ezequiel een drie-daagse acclimatisatietocht gemaakt in de Cordon del Plata. Deze tocht hadden we, net als de Aconcagua expeditie, al in Nederland via Mountain Network geboekt. Zelf te plaatse boeken of regelen (taxi, overnachting en zelf met kaart navigeren) is best mogelijk, maar we hebben voor gemak van niets extra te hoeven regel voor de expeditie, en hiermee hadden we ook direct een hotelkamer voor en na deze tocht in zelfde hotel als rond de expeditie.

DAG1: 30jan2015 – Vallecitos (2.800m)-Las Veguitas (3.200m)
OLYMPUS DIGITAL CAMERANa ’n goed ontbijt, met oa heerlijk vers fruit, in het NH hotel Cordillera in Mendoza vertrokken we om 9:45 met de taxi naar Vallecitos. De taxi was dezelfde bus als later voor de Aconcaguaexpeditiebus ingezet zou worden. Dus wel overdreven met 1 chaffeur en 4 personen in bus waar 20 man in kunnen. Nu was dit eerste uur geen punt, maar vanaf de afslag bij Potrerillos ging het over mindere wegen, en vooral het laatste onverharde haarspelddenbocht stuk was een grote personenauto beter geweest. In Vallecitos hebben we eerst een deel van onze bagage in refugio San Bernardo afgegeven.

OLYMPUS DIGITAL CAMERADaarna zijn we in 1,5 uur naar Camp Veguitas gelopen, waar we ons lunchpakketje opgegeten hebben. In het lunchpakketje zat de door mij zo gewilde smaakjespoeder van TANG. Immers moest er veel gedronken worden: wat dat is goed om te wennen aan de hoogte. Maar omdat alleen water als snel niet meer weg te krijgen is, is een smaakje eraan kunnen geven ideaal. Nu is zo’n zakje bedoeld voor 1 liter water: maar dan springt het glazuur van je tanden af. 1 zakje op 3 a 4 liter vind ik een betere verhouding. Overigens moet ik wel toegeven dat later op de Aconcagua ook de TANG mijn neus uitkwam…maar ja: daar was puur smeltwater vanaf de gletsjer drinken geen optie omdat er geen mineralen inzitten, dus moest er wel wat aan water toegevoegd worden….dan maar weer TANG.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIn drie kwartier zijn we, via vervallen skistation, weer terug naar de refugio gelopen. Het skistation van Vallecitos was zo vervallen, omdat er al in ruim 10 jaar niet meer voldoende sneeuw gevallen was om de liften te laten draaien…ik ben benieuwd of die liften het uberhaupt nog doen.

Terug in de refugio lekker kregen we veel snacks en ’s avonds prima te eten. En de refugio bleek WiFi te hebben, dus contact met thuisfront was onverwacht toch mogelijk.

DAG2: 31jan2015 – Vallecitos (2.800m)-Co. Como Blancas(3.650m)
Vanochtend om 4:00uur al klaarwakker. Kennelijk leefde ik toch nog een beetje in de NL-tijdzone. Na drie uur wakker liggen om 7 uur aangeschoven bij het ontbijt en om 8 uur gingen we op stap voor een mooie wandeling omhoog. Via de Co. Andresito (3.092m) en de Co, Arelenas (3.3.80m) bereikten we in drie uur ons doel voor die dag: de Co. Lomas Blancas van 3.655m. Frappant was hoe het topkruis van de laatst genoemde berg 3.850m aangaf, maar deze berg was toch echt 200m minder hoog (volgens kaart, GPS en ook de die ochtend gekalibreerde hoogtemeter….).

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOnderweg hadden we het genoegen om Guanacos te zien. Deze lama-achtige dieren komen veel voor in de Cordon del Plata; terwijl je ze in Nat. Parque Aconcagua niet of nauwelijks tegen zulf komen. Maar lang zagen we deze dieren niet, immers was de hond van de refugio met ons meegelopen, en die vond het maar al te leuk om op deze dieren te ‘jagen’. Overigens was de hond halverwege, na weer een jacht op Guanacos, opeens verdwenen. Maar later die dag toe we bij de refugio terug kwamen wachtte hij ons al weer kwispelend op hoor.

Vanaf de top wisten we in 1,5 uur weer af te dalen naar de refugio. Dit ging erg rap door door het gruis naar beneden te ‘skiën’. Gelukkig hadden we deze afdaalroute niet omhoog gekozen…we zouden nog genoeg puin gaan beklimmen op de Aconcagua. 1,5 week voor de reis had ik nog een blaar op m’n kleine teen gelopen, die ik in deze afdaling wel voelde. Maar een half wattenschijfje onder mijn kleine tenen voorkwam erger(e pijn en meer blaren): dus deze oplossing houd ik erin.

IOLYMPUS DIGITAL CAMERAn de refugio hadden we eerst lunch, waarna het plan was om met volle bepakking (eten, slaapzak, matje, tenten, branders) naar kamp Veguitas te lopen. Maar gids Ezequiel stelde de optie voor om nog een nacht in de refugio te slapen, er waren verder toch geen reserveringen voor daar. Dit betekende dan wel dat we de volgende dag een extra stuk omhoog en naar beneden moesten lopen (stuk van dag1), maar dat er geen tenten op en afgebroken hoeven te worden. Na kort beraad besloten om in de refugio te blijven, en van de ‘luxe’ aldaar te genieten. Op de Aconcagua mochten we immers nog 2 weken in tentje slapen.

 

DAG3: 1feb2015 – Vallecitos (2.800m)-Camp El Salto (4.300m)
OLYMPUS DIGITAL CAMERANa ’n betere nacht slaap, in de refugio dus, vertrokken we om 7:30. Niet naar San Bernardo, zoals oorspronkelijk het plan, maar naar een kamp op 4.300m. Dit omdat dit 200 hoogtemeters meer waren: dus beter voor acclimatisatie. En we vonden het wel best, en achteraf best mooi om de kampementen op de berg te zien. De route ging via Camp Veguitas (3.200m, na 1 uur), Camp Piedra Grande (op 3.850m na 2,5 uur) en ten slotte Camp El Salto de Agua (4.300m) welke we na 4,5 uur al bereikten. Een uur zijn we daar gebleven om vervolgens in rap tempo in 2 uur weer af te dalen naar de refugio. Ook vandaag liep de hond van de refugio mee, en nog twee andere honden van andere refugio’s ook. De honden hebben het zowaar tot op 4.000m volgehouden, maar zijn toen op eigen gelegenheid afgedaald. Ze vonden volgens mij dat we niet hard genoeg omhoog gingen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAEen half uur voor we bij de refugio waren, konden we deze al zien en zagen we dat de taxibus al klaar stond. Maar even later, toen we er echt bijna waren, was deze taxibus weg. Het bleek dat de taxichaffeur dacht iets hoger op de berg bij een andere refugio te moeten zijn: en daar heeft ie de bus gekeerd. Keren met daarbij insteken op een stoep/afgrond met als gevolg dat de bus vast zat. Ofwel, we wilden graag z.s.m. terug naar Mendoza, maar dat ging nog even niet. Een andere taxi werd gebeld, maar die was niet voor handen. Lokaal opgetrommelde bevolking lukte het niet om de bus los te duwen, en wij mochten natuulijk niets doen. Maar na 1,5 uur prutsen en half leeg laten lopen van ’n voorband (geen idee waarom) werden we er toch bij geroepen. En zowaar, met onze spierkracht erbij kwam de bus toch los. Toen moest de band nog opgepompt worden (kostte ook een uur ?!), en toen konden we eindelijk terug naar Mendoza. Al met al concludeerden we maar dat taxi’s ons drieën niet gunstig gestemd zijn: op Mendoza luchthaven was deze er eerst niet, eergisteren drie kwartier te laat, en nu is ie er wel maar kon ie niet gaan. Maar gelukkig bleek dit de laatste keer dat ’n taxi ons teleurstelde deze reis.

Op naar de Aconcagua!!!!

 

One thought on “Aconcagua 2015 – acclimatisatietrekking in Cordon del Plata

  1. Pingback: Aconcagua 2015 – de voorbereiding | Wandelingen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s